من امروز در پهناوری ،
بس غم آلود ،جاری شدم.
گسترده زلال چشمانش را دیدم،
و نفسهایی که شمارش ناموزون آن ،
مرا روانه مسیری کرد،.
اوج عمق واژه غم، را نمی توان دید ،
دوردست ، را نمی توان دید ،
از خود غافلیم ....
از کرده خود بی اعتنا می گذریم ،
که روزی باید به ناگاه خداحافظ بگوییم ،
بغض شکسته بزرگی را دیدم ،
که از اندوهش گلویم به تنگ آمده بود ،
من بغض خود را ، اندوه خود را ،
به آستانه چشمان زیبایش ،
فدایی خواهم کرد ،
و پر از سقوط سکوت، فریاد خواهم زد ،...
زمانی به ناگاه باید خداحافظ بگوییم .
دستم ناتوان از نوشتن ،
لرزش عظیمی درانگشتان خویش حس می کنم.
گویی دگر نمی توان نوشت ،
اما حرفای بسیار مانده ،
چه باید کرد ؟
آری من اگر دستی برای نوشتن هم ،
نداشته باشم حرفهایم را می گویم ،
هوای انتظار ،
بس عاشقانه تر از وصال است ...
افسوس که هنگام وصال ،
غافل از گذشته خویشتنیم ،...
و در هنگام فراغ،
ملتمسانه به انتظار وصالیم .
آری تا بوده چنین بوده ،
آنچه را که داریم ،
بهایش را نمی دانیم ...
خداوندا ...
من می گویم ، اگر رسم بر این است ،
همان بهتر که تا جان در بدن دارم ،
به انتظار وصالت عاشقانه جان دهم .
می خواهمت ،
تا زمانی که جسم را ،رها سازم ،
تا اسیر غفلت نفسانی جسم خویش نشوم ،
پروردگارا ،
وصالت را :
شکرانه وار ، دیوانه وار ، عاشقانه ،
چشم، به انتظار، نشسته ام .
در آستانه ورود به دنیایی
نا شناخته قرار گرفته ام ،
دروازه شهر پیدا نیست !
سراسر جاده است ،
امتداد مسیر چشمهایم را خسته کرده،
روشنی راه ناپیداست ،
گویی هرگز نور به این جاده نیامده است ،
خودم این مسیر را انتخاب کرده ام .
راه رسیدن ، همیشه سخت است .
مهم این است که مقصد چه باشد .!!!
می دانم مسیری را آغاز خواهم کرد ،
که پایانش آغاز تمام هستی است .
من در این راه از چشمانم می ترسم ،
که سراب ، را دلخوش رسیدن خویش قرار دهد .
به تمامی می خواهم ،
لحظه رسیدن به حقیقت واقعی ،
سراسر نیاز باشم ...
و معبد اندوه خویش ،
تشنگی ، نا امیدی ، نرسیدن ، و ....
همه را بشکنم .
معبد امیال نفسانی خویش را نمی خواهم .
پرستشگاه ابدیت را خواهم یافت .
درست می اندیشم !
احساس می کنم نا امیدی ،
ترس و وحشت من ،از این است ،
که تو را از دست بدهم .
و بالاخره هرگز نتوانم
در این گور سرد و تیره و تاریک ،
رحمن و رحیم تو را لمس کنم ،
علت آن، سنگ دلی من است !...
که لایق این عشق بزرگ و مقدس نیستم .
ولی هزاران بار فریاد خواهم زد ،
من هرگز نا امید نخواهم شد ،
و می گویم این منم که باید تو را بپرستم ،
خداوندا ....
اشک من امشب اشک مرگ نام دارد ،
می خواهم آنقدر ببارم ،
تا بارشی بس عظیم ،
از دیدگان خون بار من جاری شود ،
من باید تو را بپرستم...
خدایا دیوانه بار می پرستمت.
من از کجا می آیم ؟!
که این چنین ، به بوی شب آغشته ام .
من از جهان بی تفاوتی ،
حرف ها ، صداها ، فریادها ،
سکوت بی پایان ، در امتداد اندوه ، می آیم .
و این جهان ، به لانه ماران ، شبیه است ،
واین جهان ،
پر از صدای حرکت پاهای مردمیست،
که همچنان ،
تورا می بوسند ودر ذهن خود،
طناب دار تو را را می بافند .
اگر در دفتر شعرم ، شعر جدیدی نمی خوانی ،
دگر در آلبوم عکسم ، عکس جدیدی نمی بینی،
دگر هر نیمه شب ، در را به رویم باز نخواهی کرد ،
نمی پرسی کجا بودی ، چه می کردی در این ظلمت؟،
اگر روزی ، رفیق مهربانم آمد ،
به سراغم و گفت ، فلانی کو ؟
بگو در حسرت ناکامی معشوقه ی خویش ،
جان دادو ،تا آخرین لحظه چنین گفت
:مرا دیگر صبری باقی نمانده ،
که میبایست ،به وصال معشوقه ی خویش میرسیدم
.خدا حافظ ای عزیزانم
. پروردگارامن ازکودکی،عاشقت بودم.
...و نمی دانم از کدامین افق بر من تابیدی !
من که سراسر تاریکی بودم ،
و تو سراسر نور ،
پس چگونه مرا یافتی ! ؟
و چه زیبا بر من تابیدی ،
تا بتوانم دوباره ،
به سوی افقت بنگرم .
در خود ندایی یافتم که بارها مرا ،
به دعوتی دوباره فرا می خواند ،
من دگر بار نمی خواهم به سمت ظلمت برگردم ،
دستهایت راهرگز رها نخواهم کرد .
به کدامین جهت،
نام خود را انسان نهادیم،!!!
کدامین روز ،بندگی را بجا آورده ایم ،!
چگونه خود را نشناخته ایم ،
می توانیم خالق خود را بشناسیم .
تا به کی می خواهیم ،
همچنان ، عدم باقی بمانیم ، !
اگر ذره ای از مسیر بندگی خارج شویم ،
اشرف مخلوقات را زیر سوال برده ایم .
این همه منیت برای چه ؟! ...
چرا من ،و من ، ومن ،؟!
من نیستم ، من نبودم ، و نخواهم بود ،
تا زمانی که معنای خود را دریابم .
این تویی، که هستی ،
و به وجود بی ارزش این جسم ،
جان می بخشی ، به عنوان اشرف مخلوقات !!!
زندگی به شرط چه ؟
پیکر خسته ام ،
دگر تحمل این جسم معصیت بار را ، ندارد .
میخواهم رها شوم ،
من فریادی می خواهم ،
که در عمق سکوتش حتی گوشهایم را نیز کر کند .
من میخواهم بنویسم ،
من پر از فریاد می نویسم ،
من پر از پرواز می نویسم،
من پر از سکوت می نویسم،
من بی صدا ترین جملات را با فریاد می نویسم.
کاغذ من ، خسته است .
من از افکار خود نمی نویسم.
سخن از جوهره ی نوشتنهاست.
راستی به یاد سپیدی کاغذ بی خط خویش ،
و اندکی جوهر که در قلمم باقی مانده ،
نگاه میکنم،توازن این دو مرا ،
اندیشه کنان در فکر خویش فرو میبرد ،
من کدام را بیشتر دوست دارم !!!
حرفهایم را ، انتهای کاغذ را ، جوهر قلمم را؟!...
من دست نوشتنی را که برایم مینویسد ،
شکر خواهم گفت ،
من خاک خالق این دست را بوسه خواهم زد.
صفحه نخست
پست الکترونیک
نوشته های پیشین
شهریور 1387
خرداد 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
مرداد 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
کاغذ های پاره من
نا گفته های اندیشه من
همیشه بهار
قفس کوچک تنهایی من
دلشکسته تنها
شاهزاده کوچولو
عشق من و عسل
جزیره
تنها ترین سردار عشق
ماهور
خود کشی
من فرزاد 15 واحد پاس کردم
شبهای بی بهار خزان است
محبت
دلشکسته
چتر شکسته
*** رنگارنگه از همه رنگه ***
*عشق یعنی*
پری غمگین
زاگرس
علمی ، آموزشی، تفریحی
اشعار عاشقانه
عشق هااااااااله و کیاااااااان
تنها ترین سردار عاشق
کابوس نقره ای
وبلاگی برای اطلاعات
سرزمین اهورایی من
دریا
کلبه کوچک دو عاشق
دوستدار تنهایی
غزل زندگی
رسم روزگار
دیوونه عشق
فقط یک دختر
رنگارنگ
عشق کودکی
تشنه دل
my blog
عشق آسمانی لیلا
آیدی نویسنده z_zamir_z
سِرگِ هَل هَلوک
